H A R A N G z*

I am number four Fan fiction

Type: [FF]

Title: Soothe

Couple: JohnxSam

Rate: PG

Author: Harangz*

  Soothe...

            สองร่างที่นอนข้างๆกันบนระเบียงบ้าน ดวงดาวที่แสนจะหายากในเมืองใหญ่...ที่นี่กลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน ลมเย็นพัดเอากลิ่นดอกไม้จากสวนของบ้านข้างๆลอยมาปะทะจมูก ให้ความรู้สึกผ่อนคลายท่ามกลางคืนอันเงียบสงบ

            “ดาวของนาย..อยู่ตรงไหน?” แซมถามขึ้นขณะที่กำลังเล่นนับดาว ที่จริงแค่หาข้ออ้างเพื่อ ออกจากเกมส์เท่านั้น เพราะรู้ดีว่ายังไงก็หาคนแพ้คนชนะไม่ได้อยู่ดี

            “มองจากที่นี่ไม่เจอหรอก...มันไกล~มาก!” จอห์นลากเสียงประกอบคำพูดของตัวเอง

            “ดาวนายสีอะไร?”

            “สีเขียวมั้ง?...หรือาจจะสีส้ม.. ไม่รู้ซิแซม ฉันจากมาตั้งแต่ยังเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ...”

            “....” ดวงดาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตัวสูงกว่าที่นอนวาดนิ้วบนอากาศ ดวงตามองเหม่อออกไปไร้จุดหมาย

            “มีอะไรหรอแซม...” คนตัวสูงหันกลับมามองเมื่อรู้สึกว่าอีกคนเงียบไป เมื่อหันกลับมาก็พบกับดวงตากลมที่รื้นน้ำตา... แซมรีบปาดมันออกลวกๆก่อนจะยิ้มบางๆให้ร่างสูง

            “ไม่มีอะไร” ว่าก่อนจะยิ้มให้...ทั้งๆที่ใบหน้ายังเปื้อนน้ำตา

            “แล้วร้องไห้ทำไม?”

            “นายเหงาไหมจอห์น...บ้านนาย ครอบครัวนาย...ที่นายต้องทิ้งมา..”

            “รู้อะไรไหมแซม...บางครั้งฉันก็ลืมไปแล้ว ว่าเหงาคืออะไร?...อาจจะเพราะเหงาจนชิน หรือมันอาจจะไม่เคยเหงาเลยก็ได้...”

            “ตอนนี้ล่ะ.. นายกำลังรู้สึกยังไง?”

            “ตอนนี้เหรอ?...สงบ...มั้ง?”

            “สงบ?”

            “ใช่...”

            “ทำไม?”

            “เวลามีนายอยู่ข้างๆแบบนี้...มันทั้งสงบแล้วก็ปั่นป่วนในเวลาเดียวกัน...แต่ตอนนี้มันสงบ...”

            “เอ่อ...อยากดื่มอะไรไหม?” จอห์นฉุดร่างเล็กกว่าเซเข้าหาอก เมื่ออีกคนทำท่าจะลุกหนี แขนแกร่งโอบรอบเอวบางรัดร่างแซมไว้บนอกคนตัวเล็กนอนทับร่างสูงด้วยอากาเกร็งบนเขิน... แซมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อเริ่มรู้สึกว่าระยะห่างมันน้อยเหลือเกิน

            “ฉัน...ชอบ...เวลาอยู่กับนาย...”

            “เอ่อ...”

            “รู้ไหม... เผ่าพันธุ์ของฉัน... ความรัก...จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์... กับคน...เพียงคนเดียว”

            “...”

            “ฉันรัก...กลุ่มผมนุ่มของนาย... ดวงตาของนาย จมูก ปาก..ทุกๆอย่างที่มันรวมกันขึ้นมาเป็นตัวนาย.. และมันจะคงอยู่... ชั่วนิรันดร์”

            “ฉัน...”

            “ขอล่ะ...อย่าเพิ่งบอกว่ามันเพ้อเจ้อ... เพราะต่อให้นายปฏิเสธยังไง.. ความรักของฉันก็เปลี่ยนไปไม่ได้อีกแล้ว...”

            “จอห์น.. ฉัน...” ไม่มีคำพูดใดใดหลุดออกมาอีก ทั้งสองต่างก็จ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น จอห์นเผยยิ้มน้อยๆเมื่อมองใบหน้าที่เปลี่ยนสีหน้าไปได้เรื่อยๆไม่มีหยุด... ทั้งสับสน ขวยเขิน ทุกอย่างถูกจับจ้องด้วยความรักใคร่

            “แซม...” สิ้นคำพูดแผ่วเบา ริมฝีปากอุ่นชื้นก็สัมผัสกันอย่างอ้อยอิ่ง เปลี่ยนมุมประกบจูบกันเนิบช้าและลึกซึ้ง... ดูเหมือนริมฝีปากที่ประกบกันนั้นคงไม่เพียงพอ ร่างบางจึงถูกพาไปที่ห้องนอน และเสี้ยววินาทีต่อมาเสื้อผ้าก็ดูเหมือนจะเป็นสิ่งกีดขวางไป...

            ถ้าวันพรุ่งนี้...สิ่งที่ได้เจอ คือความเจ็บปวดและการจากลา... วันนี้ก็ขอตักตวงสิ่งที่จะทำให้หัวใจอบอุ่นและสงบนิ่งในวันที่แห้งผาก... หรือแม้แต่วันที่มันจะจมดิ่งลงในความมืด...

            ขอหล่ะ...หากวันพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมา.. จะมีเขาอยู่ข้างๆไม่จากไป...

            -The End-